Image

 

 

Βράδυ, παραμονή πρωτοχρονιάς, ένα σπίτι σε κάποια συνοικία, λίγα λεπτά πριν την αλλαγή του χρόνου… Μέσα, μια παρέα, από τότε που ήταν φοιτητές, σκορπισμένοι κάποια χρόνια τώρα…
Φέτος έτυχε και είχαν βρεθεί πάλι μαζί… Κάποιος από τη παρέα το είπε σαν ιδέα… γιατί να μην κάνουμε ρεβεγιόν όλοι μαζί. Να τα πούμε όπως παλιά… και από ιδέα… πράξη.

Λέγανε να πάνε κάπου έξω… μετά σκέφτηκαν τη φασαρία στα μαγαζιά… το πόσο δύσκολα θα βρίσκαν τραπέζι και στο τέλος δε θα μιλούσαν σχεδόν καθόλου. Θα άκουγαν μουσική, θα κάνανε πηγαδάκια δύο δύο, τρεις τρεις… Κανόνισαν έτσι να βρεθούνε στο σπίτι του ενός, ο κάθε ένας θα έφερνε κρασί και ένα ταψί με φαΐ ή και γλυκό… Περίπου όπως παλιότερα στα πάρτι… Λίγα πράγματα ρεφενέ και όποιον καλούσαν έφερνε το ποτό του.

Λίγο μετά τις αποφοιτήσεις τους είχαν χαθεί… Κάποιοι στην επαρχία… κάποιοι στο εξωτερικό… Κάποιοι ήταν παντρεμένοι και κάποιοι ακόμα ίδιοι… Μόνο που από τότε που καθημερινότητα ήταν οι αναζητήσεις και τα όνειρα, τώρα ζούσαν την πραγματικότητα. Κάποτε το να συναντηθούν ήταν απλό. Ένα μάθημα… ένα ξύπνημα… μια πορεία… έπεφτε τηλέφωνο και μαζευόντουσαν. Στο κέντρο ή γύρω από τις σχολές τους… Σε κάποιο σπίτι με μπύρες και κρασί από το μαγαζάκι της γειτονιάς… και ύστερα φιλοσοφικές και πολιτικές συζητήσεις, παιχνίδια…  έρωτες… Χαβαλές που κράταγε μέχρι το πρωί… 

Τώρα το να συναντηθούν έπρεπε να κανονιστεί, να μπει στο πρόγραμμα, συνήθως με το μάτι στο ρολόι, γιατί το πρωί υπήρχε δουλειά.

Αυτό το ρεβεγιόν -μια μικρή επιστροφή- επιστροφή στο τότε… Στις μνήμες. Αν και ούτε τότε, δεν είχε τύχει να αλλάξουν χρόνο όλοι μαζί. Τότε ο καθένας περνούσε την αλλαγή με την οικογένεια του -σε άλλες πόλεις συνήθως- και όσοι ήταν κοντά, συναντιόντουσαν αργά για κάποιο μπαράκι με χορό και τράγούδι…

Σε λίγα δευτερόλεπτα ο χρόνος θα άλλαζε… θα καθόντουσαν μέχρι το πρωί κάνοντας πλάκα και παίζοντας. Θα έπιναν καφέ και θα έφευγαν… Θα χώριζαν πάλι, χωρίς να γνωρίζουν αν και πότε θα είχαν ξανά αυτήν την ευκαιρία…

Μια φωνή ακούστηκε «αλλάζει ο χρόνος σε πέντε…» και ύστερα όλες οι φωνές μαζί «τέσσερα… τρία… δύο… ένα…».

 

υγ.1 Ευχαριστώ τη φίλη που αστειευόμενη μου πρότεινε ένα τίτλο και έγραψα την ιστορία.

υγ.2 Καλές γιορτές και ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος.

 

στράτης πί 

___

Advertisements