Image

 

Κάτι ώρες ήθελε να ξημερώσει… Περπατούσαν την Πανεπιστημίου για το Σύνταγμα από Εξάρχεια. Στην πόλη τους, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, είχαν κανονίσει να δουν μαζί τους κοινούς φίλους -η καλύτερη εποχή πριν αρχίσουν να σκορπίζουν- για κρασί, ούζα, μπίρες στα παλιά στέκια. Δύο παιδικοί φίλοι, μαζί μεγαλωμένοι που τώρα ζούνε στο εξωτερικό, σε διαφορετική πόλη ο καθένας…

Τον τελευταίο καιρό κουβέντιαζαν διαδικτυακά και το καλοκαίρι τις λίγες μέρες που πήγαιναν μαζί διακοπές. Στη χειμωνιάτικη Αθήνα είχαν να συναντηθούν από τότε που έφυγαν από Ελλάδα, πρώτα ο ένας για σπουδές και ύστερα ο άλλος για δουλειά.

Στο Σύνταγμα, βρήκαν ένα ανοιχτό μαγαζί με καφέ και τυρόπιτες, παρήγγειλαν δύο φίλτρου για το χέρι και προχώρησαν στη πλατεία… 

Κάθισαν στο παγκάκι απέναντι από την είσοδο του μετρό. Όπως έκαναν και παλιότερα αφού είχαν τελειώσει το σχολείο, μετά το καλοκαίρι, λίγο πριν ο ένας τους φύγει για σπουδές στην επαρχία, όταν γυρνούσαν από τα μπαράκια του κέντρου που τότε ανακάλυπταν, έχοντας χαλάσει σχεδόν όλα τους τα λεφτά, σε αυτό το παγκάκι την άραζαν, μέχρι να ανοίξει το μετρό για να γυρίσουν σπίτια τους. Αυτό το είχαν συνεχίσει και κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, όταν κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο γυρνούσε από την επαρχία, βρισκόντουσαν σε κάποιο μαγαζί και όταν τέλειωναν τη βόλτα, καθόντουσαν σε αυτό το παγκάκι για να μιλήσουν λίγο παραπάνω μεταξύ τους -να σχολιάσουν για πολιτική, τέχνη, έρωτες, με απόψεις, συμβουλές, διαφωνίες και προτροπές- εκεί, πάλι μέχρι να ανοίξει το μετρό. Όταν άνοιγε, κατέβαιναν, έβγαζαν εισιτήριο… αγκαλιές και χειραψίες και έφευγαν σε διαφορετικές κατευθύνσεις τότε… Αν ξυπνούσαν νωρίς την επόμενη μέρα, θα έκαναν και μία βόλτα προς το Θησείο, το Μοναστηράκι, τα Εξάρχεια για έναν ακόμα καφέ πριν φύγει πάλι για τη σχολή στην επαρχία…

Έτσι περίπου και τώρα, κάποια χρόνια μετά, να κάθονται στο ίδιο παγκάκι και να μιλάνε για τις ζωές τους, τις πόλεις που ζούνε -τις ομορφιές και τις ασχήμιες τους- τις διαφορές από την πόλη τους και από τη χώρα τους. Ιστορίες από την καθημερινότητα τους, τους έρωτες τους, κουτσομπολεύοντας και σχολιάζοντας, πάλι από κοντά… Χωρίς κάμερες, οθόνες και μικρόφωνα. Χαρούμενοι που συναντιούνται, ακούγοντας ο ένας τον άλλο για τα σχέδια και τα όνειρα, που με το καιρό άλλαξαν… Περιμένουν και πάλι να ανοίξει το μετρό… όχι από χρηματική ανάγκη πια, αλλά από ανάγκη να περάσουν λίγο χρόνο ακόμα, παρέα.

Όταν μπήκανε στο μετρό -ανοιχτό αρκετή ώρα τώρα- είχε ξημερώσει για τα καλά. Οι καφέδες είχαν τελειώσει από ώρα. Κατέβηκαν τις κυλιόμενες, έβγαλαν εισιτήριο… αγκαλιά και χειραψία… Έφυγαν και πάλι, σε διαφορετικές κατευθύνσεις… 

Την επόμενη μέρα θα ξυπνούσαν, θα έπιναν καφέ με τους δικούς τους, θα τους χαιρετούσαν… θα πήγαιναν στο αεροδρόμιο σε διαφορετικές ώρες και με διαφορετικό προορισμό τώρα…

Μερικές μέρες μετά, θα μιλούσαν πάλι διαδικτυακά, μέχρι να έρθει το καλοκαίρι.

 

στράτης πί

___

Advertisements