τρεις τελείες

…ότι κάθε φορά ταυτίζομαι…

Άσε τη φωτεινή ένδειξη να λέει ότι θέλει…

Σε μια καινούρια πόλη…

Εγώ αυτό το βιβλίο θα το έβαζα στο ράφι με τα αγαπημένα…

Θα περνάω να βολτάρουμε παρέα…

Στείλε της μήνυμα.

Κάποιες από αυτές είναι πραγματικές ιστορίες…

Να γεμίζεις κάθε μέρα το κολάζ σου.

Αυτά τα έχεις ζήσει;

Στο σχολείο μας έλεγαν το κόμμα κρατάει μισή ανάσα και η τελεία μία. Πόσο κρατάνε οι τρεις τελείες όμως…
Σε εκείνο το μάθημα ίσως έλειπα, συνήθεια να λείπω απ’το σχολείο. Για μένα όμως οι τρεις τελείες κρατάνε όσο η θύμηση μιας ανάμνησης, η επιθυμία για κάτι. Όσο το ψιθύρισμα “θα τα πούμε”, “θα μου λείψεις”, “πάρε με αύριο να μιλήσουμε” κατά τη διάρκεια ενός χαιρετισμού τη στιγμή που αφήνεις κάποιον έξω από το σπίτι του ή εκεί που χωρίζουν οι δρόμοι σας ύστερα από μια ωραία βόλτα.
Για μένα, που έμαθα ότι το κόμμα κρατάει μισή ανάσα και η τελεία μία στο σχολείο, τόσο κρατάω τις τρεις τελείες, όσο μια σκέψη.

Κάθομαι σε μια καφετέρια, δύο ώρες μακρυά από το σπίτι μου και το γραφείο εκείνο που καθόμουν και ξεκινούσα αυτή τη σελίδα σχεδόν πριν από δεκαοκτώ μήνες.
Ψάχνω να βρω τρόπο να κλείσω, να σας πω ευχαριστώ, τι καλύτερο λοιπόν από κάποια σχόλια σας, σχόλια στη σελίδα, σχόλια προσωπικά, γραπτά και προφορικά. Έτσι θα ξεκινήσω λοιπόν, με τα δικά σας λόγια.
Διαβάζοντας λοιπόν τα δικά σας σκέφτομαι να απαντήσω, τις απαντήσεις όμως νομίζω τις ξέρετε. Έρχονται μέσα και από τις δικές σας ζωές, τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις που έχετε, τα όνειρα που κάνατε και κάνετε.
Πραγματικό ή όχι, απ’τη στιγμή που κάποιος το σκέφτηκε κρύβει μια αλήθεια μέσα του.

Αφήνω τα πλήκτρα του υπολογιστή, πιάνω το σημειωματάριο μου, δώρο αγαπημένων πριν από λίγο καιρό, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να το γεμίσω, γράφω μέσα σε αυτό, μετά θα τα περάσω στον υπολογιστή, θα τα διορθώσει, θα τα ανεβάσω.

Εδώ λοιπόν από το μέρος όπου η πλατεία γίνεται πάρκο. Κλείνω με δικά σας σχόλια και σας στέλνω το ευχαριστώ μου.
Ευχαριστώ αυτούς που με διαβάσατε και με διαβάζετε. Ευχαριστώ την Θ.Α και τον Τ.Π για τα μαθήματα τους και τη βοήθεια τους, τις σκέψεις λέξεις για τις παρατηρήσεις. Ευχαριστώ αυτούς που με μια λέξη τους μου έδωσαν μια καινούρια ιστορία. Ευχαριστώ το κορίτσι με τα υστερόγραφα. Ευχαριστώ το φίλο που μου έδωσε ιδέα και ακόμα δεν την έκανα ιστορία, ίσως κάποια άλλη φορά ή σε κάτι άλλο, δε το ξέχασα.

υ.γ. Αυτή η σελίδα για τώρα τελειώνει μόνο από πλευράς κειμένων, το κανονικό τέλος ο συγγραφέας θέλει να το βάλει μαζί με φίλους, μαζί με αναγνώστες, φορώντας καλοκαιρινά ρούχα και πίνοντας ποτά, ακούγοντας μουσική και συζητώντας. Έχοντας λοιπόν κάτι στο μυαλό για το κλείσιμο θα ενημερωθείτε με το γνωστό τρόπο ή μέσα από τους φίλους σας.

ευχαριστώ πολύ… χαμόγελο… τέλος…

στράτης πι
___

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s